1428

زاویه این بخش از خیابان ولیعصر، نقطه آغاز تصمیم‌گیری درباره استقرار حجم بود. ساختمان با عقب‌نشینی متناسب با این زاویه، هندسه خود را با امتداد خیابان هماهنگ می‌کند؛ تصمیمی که به‌جای تحمیل یک ترکیب مستقل به سایت، رابطه میان بنا و زمینه شهری را مبنای شکل‌گیری فرم قرار می‌دهد. به این ترتیب، هندسه خیابان به یکی از عوامل تعیین‌کننده در سازمان‌دهی حجم تبدیل می‌شود.

در مقیاس ساختمان، این رویکرد با ایجاد فضاهای خالی در حجم ادامه پیدا می‌کند. این Voidها که به محیط بیرون دید دارند، با استفاده از سطوح شیشه‌ای به فضاهایی متصل به منظر شهری تبدیل می‌شوند. در نتیجه، حجم بنا دیگر صرفاً پوسته‌ای بسته پیرامون طبقات اداری نیست؛ بلکه از طریق این گشودگی‌ها، ارتباط بصری میان فضای داخلی و محیط پیرامون برقرار می‌شود. این مداخله، در کنار تغییر در خوانش حجم، امکان تجربه متفاوتی از فضاهای داخلی را فراهم می‌کند.

در نمای ساختمان، عناصر عمودی و لایه‌بندی پوسته، زبان معماری پروژه را شکل می‌دهند. تکرار این عناصر در کنار سطوح شیشه‌ای و بخش‌های صلب، ترکیبی ایجاد می‌کند که از یک‌سو بر امتداد عمودی بنا تأکید دارد و از سوی دیگر، با ایجاد عمق و تغییر در سطح نما، از خوانش یکپارچه و تخت حجم فاصله می‌گیرد. هویت بصری ساختمان از همین رابطه میان جرم و گشودگی، شفافیت و صلابت، و نظم و تغییر شکل می‌گیرد.

۱۴۲۸ در نهایت، به‌دنبال تعریف هویتی معاصر در ارتباط با زمینه شهری خود است؛ هویتی که نه از تقلید زبان معماری گذشته و نه از پیچیدگی فرمی مستقل از بستر حاصل می‌شود. هماهنگی با هندسه خیابان، ایجاد گشودگی‌های شیشه‌ای و سازمان‌دهی لایه‌مند نما، مجموعه‌ای از تصمیم‌های مرتبط را شکل می‌دهند که در کنار پاسخ‌گویی به برنامه اداری ساختمان، به آن شخصیتی متمایز در سیمای شهری می‌بخشند.