ادیب

این رویکرد در سازماندهی فضای پروژه با شکل‌گیری یک فضای نیمه‌باز مرکزی ادامه پیدا می‌کند. این فضا با الهام از نقش حیاط در معماری سنتی ایران، به واسطه‌ای میان بخش‌های مختلف مجموعه تبدیل شده و ارتباط میان فضای داخلی و باغ را تقویت می‌کند. حضور آب و فضای سبز در این بخش، علاوه بر ایجاد دید و ارتباط با طبیعت، کیفیتی آرام‌تر برای فضاهای پیرامونی ایجاد می‌کند

در ادامه، حجم ساختمان از ترکیب فرم‌های مکعبی شکل گرفته، اما با چرخش و تغییر در توده‌ها، از یک حجم صلب و یکپارچه فاصله می‌گیرد. این تغییرات، علاوه بر ایجاد تنوع در فرم، امکان شکل‌گیری فضاهای نیمه‌باز، دیدهای متفاوت و ورود کنترل‌شده نور طبیعی به فضاهای داخلی را فراهم می‌کنند. به این ترتیب، فرم ساختمان مستقیماً با کیفیت فضاهای داخل و نحوه ارتباط آن‌ها با بیرون درگیر می‌شود.

نما نیز ادامه‌ای از همین سازمان فضایی است. واحدهای مسکونی در ترکیب نما خوانایی خود را حفظ می‌کنند و بازشوها و نورگیرها بر اساس نیاز فضاهای داخلی سازمان یافته‌اند. در نتیجه، نما به عنوان یک پوسته مستقل از ساختمان عمل نمی‌کند، بلکه بازتابی از فضاهای شکل‌گرفته در پشت آن است. در انتخاب مصالح، ترکیب سنگ، چوب و کاشی فیروزه‌ای، در کنار فرم ساده و یکپارچه ساختمان، به ایجاد هویتی معاصر با ارجاعاتی به معماری ایرانی کمک می‌کند. تفاوت در بافت، رنگ و جنس مصالح، بدون از بین بردن وحدت کلی، به نما تنوع و عمق می‌دهد. در فضای داخلی نیز نور طبیعی، فضای سبز، آب و فضاهای نیمه‌باز در کنار یکدیگر تجربه‌ای روشن و آرام از زندگی را شکل می‌دهند؛ فضایی معاصر که ارتباط خود را با الگوهای فضایی معماری ایران حفظ می‌کند.