Media Component
ATIZIST
ATIZIST
خانه–برج گلچین در تهران تلاشی برای بازتعریف کیفیت سکونت در یک ساختمان مرتفع است؛ پروژه‌ای که به جای افزودن صرفِ امکانات، بر کیفیت تجربه روزمره خانه و رابطه آن با فضای بیرون تمرکز می‌کند. مسئله اصلی پروژه، بازنگری در مرز میان فضای داخلی و خارجی در یک ساختار عمودی و ایجاد ارتباطی متنوع میان واحدهای مسکونی، نور، دید و منظر شهری است.
در یک ساختمان مرتفع، جداره معمولاً به مرزی ثابت میان خانه و شهر تبدیل می‌شود. در گلچین، این مرز به بخشی از سازمان فضایی خانه تبدیل شده است. عقب‌نشستگی‌ها، تراس‌ها و بازشوهای گسترده، سطح ساختمان را در نقاط مختلف تغییر می‌دهند و فضاهای میانی متنوعی میان فضای داخلی و محیط بیرون شکل می‌دهند. به این ترتیب، هر واحد مسکونی می‌تواند رابطه‌ای متفاوت با فضای باز و منظر پیرامون برقرار کند.
دومین همایش خردورزی در ساخت مان، رهیافت ها.
این رویکرد در طراحی پنجره‌ها و بازشوهای ساختمان نیز دنبال شده است. ابعاد، موقعیت و عمق هر بازشو بر اساس رابطه میان نور و دید تغییر می‌کند. در برخی قسمت‌ها، بازشوها امکان ورود نور طبیعی را فراهم می‌کنند، در حالی که میدان دید به آسمان محدود می‌شود. در بخش‌های دیگر، عقب‌نشستگی‌ها و صفحات جانبی عمق بیشتری به نما می‌دهند و ضمن کنترل نور، چشم‌انداز گسترده‌تری به سمت کوه‌های تهران ایجاد می‌کنند. در نقاطی دیگر، سطوح شیشه‌ای وسیع، ارتباط مستقیم‌تری با بافت افقی و گسترده کلان‌شهر تهران برقرار می‌کنند.
تفاوت در نحوه مواجهه با نور و منظر، به شکل‌گیری نمایی با عمق‌های متفاوت منجر شده است. تراس‌ها در امتداد فضاهای اصلی خانه قرار گرفته‌اند و با عمق‌های متفاوت، امکان حضور در فضای باز را برای واحدهای مسکونی فراهم می‌کنند. این فضاها تنها امتداد نشیمن نیستند؛ بلکه به مکان‌هایی برای نشستن، مکث و فعالیت‌های روزمره تبدیل می‌شوند و ارتباط میان فضای خصوصی خانه و محیط بیرون را تقویت می‌کنند. در بخش‌هایی که حفظ پیوستگی دید اهمیت بیشتری دارد، استفاده از عناصر شفاف در لبه تراس‌ها باعث شده است که جان‌پناه‌ها حداقل اختلال بصری را در چشم‌انداز ایجاد کنند.
همین تفاوت در عمق بازشوها، تراس‌ها و نحوه مواجهه با منظر، فرم ساختمان را شکل می‌دهد. به جای یک جداره یکنواخت، حجم با مجموعه‌ای از عقب‌نشستگی‌ها و پیش‌آمدگی‌ها شکل گرفته و در طبقات مختلف، عمق‌های متفاوتی ایجاد می‌کند. خطوط افقی نیز با تعریف لبه تراس‌ها و امتداد طبقات، تناسبات نما را تنظیم کرده و در مقابل خطوط قوسی و منحنی جداره، نظم بیشتری به حجم می‌دهند. در کنار این خطوط، عناصر عمودی در بخش‌هایی از نما قرار گرفته‌اند تا ریتم بازشوها را کنترل کرده و به تفکیک سطوح مختلف جداره کمک کنند. ترکیب خطوط افقی و عمودی با عقب‌نشستگی‌ها و بازشوهای عمیق، پوسته‌ای چندلایه و سیال ایجاد می‌کند که در عین پیوستگی، از یک سطح ثابت و یکنواخت فاصله می‌گیرد.
خانه–برج گلچین در نهایت تلاش می‌کند کیفیت سکونت را از ظاهر ساختمان و امکانات آن به تجربه روزمره فضا منتقل کند. تفاوت در نحوه ورود نور، میزان دید و ارتباط با منظر، در کنار تراس‌های عمیق، بازشوهای متنوع و سازمان‌دهی خطوط نما، ساختمان را به مجموعه‌ای از فضاهای متفاوت برای زندگی تبدیل می‌کند؛ فضایی که در آن مرز میان خانه، فضای باز و شهر در هر بخش به شکل متفاوتی تجربه می‌شود.
