گلنبی

پاسخ پروژه به این شرایط، در نحوه شکل‌گیری فضاهای باز و رابطه آن‌ها با حجم ساختمان شکل گرفته است. تراس‌ها به جای قرار گرفتن در امتداد پوسته، به درون حجم کشیده شده‌اند؛ فضایی واسط که امکان حضور در فضای باز و دید به شهر را حفظ می‌کند، در حالی که حریم استفاده‌کنندگان را از فضای پرتردد بیرون جدا نگه می‌دارد. این عقب‌نشستگی همچنین باعث می‌شود تراس‌ها به بخشی از فضای داخلی ساختمان تبدیل شوند، نه عنصری الحاقی به نما.

در امتداد این تراس‌ها، فضای سبز به عنوان لایه‌ای میان سکونت و شهر قرار گرفته است. دیوارهای سبز، ضمن ایجاد کیفیت بصری و حضور طبیعت در طبقات، مرز میان فضای خصوصی و محیط شهری را نرم‌تر می‌کنند و تراس را به فضایی برای مکث و فاصله گرفتن از شلوغی اطراف تبدیل می‌کنند. تکرار این فضاها در طبقات مختلف، کیفیت فضایی هر طبقه را افزایش داده و رابطه‌ای پیوسته میان فضای داخلی، تراس و فضای سبز ایجاد می‌کند.

این منطق در مقیاس بزرگ‌تر، به شکل‌گیری حجم پروژه نیز منجر شده است. شکست‌های کلان حجم، علاوه بر ایجاد عمق و فضای باز در دل ساختمان، به خوانایی آن از فاصله دور پاسخ می‌دهند؛ جایی که پروژه در امتداد مسیر پرسرعت اتوبان همت دیده می‌شود. بنابراین فرم ساختمان هم‌زمان دو مقیاس را پاسخ می‌دهد: در مقیاس نزدیک، فضاهای فرورفته و سبز کیفیت زندگی و حریم ساکنان را شکل می‌دهند و در مقیاس شهری، شکست‌های حجمی تصویری متمایز و قابل تشخیص از پروژه ایجاد می‌کنند.

در نهایت، گلنبی تلاش می‌کند به شرایط متناقض سایت با یک پاسخ واحد واکنش نشان دهد: ساختمانی که از شهر جدا نمی‌شود، اما خود را مستقیماً در معرض شلوغی آن نیز قرار نمی‌دهد. تراس‌های فرورفته، فضای سبز و شکست‌های حجمی، مجموعه‌ای از لایه‌ها را میان زندگی داخلی و محیط پرترافیک اطراف ایجاد می‌کنند؛ لایه‌هایی که هم‌زمان حریم، ارتباط با بیرون و کیفیت فضای زندگی را شکل می‌دهند.