لواسان

پروژه در زمینی به مساحت ۵۲۰ مترمربع در لواسان قرار گرفته است؛ سایتی با شیب قابل توجه و چشم‌انداز گسترده به کوه‌های اطراف و دریاچه لواسان. همجواری با آرامستان ترک‌مزرعه در ضلع غربی، یکی از عوامل تأثیرگذار در شکل‌گیری بنا بوده است. محدودیت بازشو در این جهت، به جای یک مانع، به فرصتی برای چرخش حجم و جهت‌دهی فضاهای اصلی به سمت مناظر مطلوب‌تر تبدیل شده است. در معماری ایرانی، حیاط همواره مرکز تعامل، ارتباط و رویدادهای خانوادگی بوده است. در این پروژه، این مفهوم از سطح زمین جدا شده و در ارتفاع بازتعریف می‌شود. تراس‌های هر واحد با عمق‌ها و موقعیت‌های متفاوت، نقش فضاهای باز خانوادگی را ایفا می‌کنند؛ فضاهایی که ضمن حفظ حریم خصوصی هر خانواده، امکان ارتباط بصری و حضور مشترک میان ساکنان را فراهم می‌کنند. به این ترتیب، پروژه میان دو کیفیت ظاهراً متضاد تعادل ایجاد می‌کند: استقلال هر واحد و پیوستگی یک خانه خانوادگی.

شیب حدود ۴۰ درصدی زمین، یکی از عوامل اصلی سازماندهی پروژه بوده است. ورودی ساختمان از پایین شیب شکل می‌گیرد و پس از عبور از پارکینگ‌ها و فضاهای خدماتی، حرکت کاربر از طریق پلکان و آسانسور به فضای لابی هدایت می‌شود. لابی به عنوان قلب مشترک ساختمان طراحی شده است؛ فضایی که با آب‌نما، کاشی‌های فیروزه‌ای و پل چوبی روی آب، بازخوانی معاصری از ورودی و حیاط خانه‌های ایرانی ارائه می‌دهد. حجم بنا با چرخش نسبت به سایت، علاوه بر پاسخ به شرایط محیطی، امکان ایجاد دیدهای مطلوب برای ساکنان و کاهش مواجهه مستقیم با آرامستان مجاور را فراهم می‌کند. حضور مصالح طبیعی، بخش مهمی از هویت پروژه را شکل می‌دهد. آجر، سنگ لاشه و چوب در کنار یکدیگر، ارتباط میان ساختمان و بستر کوهستانی لواسان را تقویت می‌کنند. این مصالح صرفاً پوسته‌ای برای ساختمان نیستند؛ بلکه از طریق بافت، رنگ و کیفیت لمسی، تجربه حضور در فضا را شکل می‌دهند و به بنا هویتی نزدیک به محیط اطراف می‌بخشند.

حرکت در خانه-آپارتمان لواسان از یک مسیر صرفاً عملکردی فراتر می‌رود. ورود از پایین سایت، عبور از لابی مرکزی و رسیدن به واحدهای مختلف، تجربه‌ای تدریجی از فضای مشترک به فضای خصوصی ایجاد می‌کند. تراس‌ها، نور طبیعی، مصالح ملموس و ارتباط دیداری میان طبقات، باعث می‌شوند ساختمان بیش از یک آپارتمان متعارف، کیفیت یک خانه چندلایه خانوادگی را تجربه کند. خانه-آپارتمان لواسان تلاشی است برای یافتن تعادل میان زندگی جمعی و استقلال فردی؛ بازخوانی یک الگوی آشنا از معماری ایرانی در شرایط معاصر. پروژه با تبدیل حیاط، مصالح و فضای میانی به عناصر اصلی طراحی، امکان شکل‌گیری یک خانه خانوادگی را در قالب یک ساختمان عمودی فراهم می‌کند؛ جایی که هر واحد هویت مستقل خود را دارد، اما همچنان بخشی از یک کلیت مشترک باقی می‌ماند.