ناهید

با توجه به اینکه کاربران یک ساختمان اداری بخش عمده ساعات روز خود را در محیط کار سپری می‌کنند، طراحی پروژه بر ایجاد ارتباط مستقیم‌تر میان فضای داخلی، نور طبیعی و محیط بیرون متمرکز شد. به جای آنکه نما تنها به عنوان یک پوسته جداکننده عمل کند، ارتباط میان هسته داخلی فضاها و جداره بیرونی به یکی از عوامل اصلی سازمان‌دهی ساختمان تبدیل شد. این رویکرد، علاوه بر افزایش کیفیت محیط کاری، ساختمان را از الگوی متداول بناهای اداری بتنی و شیشه‌ای فاصله می‌دهد.

همین منطق در طراحی نما نیز ادامه پیدا می‌کند. نمای جنوبی با پنل‌های فلزی متحرک شکل می‌گیرد که شدت تابش مستقیم خورشید را در طول روز کنترل کرده و شرایط آسایش بصری فضاهای کاری را بهبود می‌بخشند. در نمای غربی، این رویکرد با استفاده از آجر مشبک ادامه می‌یابد؛ پوسته‌ای که ضمن کنترل تابش و ایجاد حریم بصری، امکان تهویه طبیعی را نیز تقویت می‌کند. از این منظر، نما در پروژه صرفاً یک لایه بیرونی نیست، بلکه بخشی از عملکرد ساختمان و عامل مؤثر بر کیفیت فضای داخلی است. انتخاب مصالح نیز بر پایه همین رویکرد صورت گرفته است. آجر، فلز و شیشه در کنار یکدیگر پوسته‌ای یکپارچه شکل می‌دهند که ضمن پاسخ‌گویی به شرایط اقلیمی، با مقیاس و بافت خیابان ناهید نیز هماهنگ است. امتداد آجر از نما به فضای داخلی، مرز میان بیرون و درون را کمرنگ کرده و پیوستگی فضایی ساختمان را تقویت می‌کند. در هر طبقه، تراس‌های اختصاصی در امتداد فضاهای اداری قرار گرفته‌اند و امکان فاصله گرفتن موقت از فضای کار را فراهم می‌کنند.

این فضاهای باز، بستری برای استراحت، گفت‌وگوهای غیررسمی و مکث در طول روز هستند و کیفیت محیط کار را فراتر از فضای بسته اداری گسترش می‌دهند. ارتباط پیوسته میان فضای داخلی، تراس‌ها و شهر، ریتمی متفاوت از تجربه روزمره کار را شکل می‌دهد.