سلمانشهر

در پاسخ به این شرایط، حجم ساختمان با عقب‌نشستگی‌های متوالی شکل گرفته است. این تغییرات، توده‌ای پیوسته و یکنواخت را به مجموعه‌ای از سطوح، تراس‌ها و فضاهای باز تبدیل می‌کنند که در طبقات مختلف امتداد می‌یابند. به این ترتیب، فضای باز صرفاً به محوطه اطراف ساختمان محدود نمی‌ماند، بلکه به درون حجم نفوذ می‌کند و بخشی از سازمان فضایی آن می‌شود.

در بخش میانی ساختمان، شکافی عمودی فضای سبز را از سطح زمین به ارتفاع بنا امتداد می‌دهد. این فضای میانی، ارتباط بصری میان طبقات را تقویت می‌کند و حضور پوشش گیاهی را در عمق ساختمان گسترش می‌دهد. در کنار آن، عقب‌نشستگی‌های پلکانی در جداره جانبی، تراس‌هایی با عمق‌ها و ابعاد متفاوت ایجاد می‌کنند. گیاهان در این فضاها، پیوند میان ساختمان و باغ را ادامه می‌دهند و به بخشی از ترکیب حجمی بنا تبدیل می‌شوند.

بازشوهای بزرگ در ارتباط با موقعیت جغرافیایی پروژه و چشم‌اندازهای پیرامون شکل گرفته‌اند. دید به دریای خزر و کوه‌های مازندران، در کنار حضور باغ، در سازمان‌دهی فضاهای مسکونی نقش دارد و ارتباط واحدها با محیط طبیعی را تقویت می‌کند. شبکه منظم بازشوها در کنار تراس‌های فرورفته و شکاف عمودی، نظمی مشخص به نما می‌دهد؛ نظمی که با تغییر عمق و عقب‌نشستگی سطوح، از یکنواختی فاصله می‌گیرد. ترکیب این عناصر، ساختمان را به حجمی تبدیل می‌کند که رابطه آن با فضای باز در نقاط مختلف متفاوت است. تراس‌ها، شکاف سبز و بازشوهای گسترده، هم‌زمان به نورگیری، دید و حضور طبیعت در تجربه روزمره سکونت شکل می‌دهند. در نتیجه، فضای سبز و منظر تنها ویژگی‌های پیرامونی پروژه نیستند، بلکه در شکل‌گیری حجم، سازمان‌دهی فضاها و طراحی نما نقش مستقیم دارند.

ساختمان سلمانشهر در نهایت، رابطه میان سکونت و طبیعت را از طریق سازمان‌دهی خود بنا تعریف می‌کند؛ جایی که شکست حجم، تراس‌های فرورفته و امتداد عمودی فضای سبز، امکان تجربه‌ای متنوع‌تر از زندگی در یک ساختمان مسکونی متراکم را فراهم می‌کنند.