Media Component
ATIZIST
ATIZIST
این پروژه مسکونی، به بررسی چگونگی شکل‌گیری تنوع فضایی در چارچوب یک ساختار سازه‌ای از پیش تعیین‌شده می‌پردازد. طراحی، به‌جای تکیه بر جلوه‌های تزئینی یا تصویری یادمانی، هویت خود را از رابطه میان هندسه، سازمان‌دهی فضایی و ترکیبی کنترل‌شده از رنگ و متریال به دست می‌آورد. پوسته‌ای عمدتاً سفید، در تضاد با بالکن‌های فیروزه‌ای، به ساختمان هویتی بصری متمایز می‌بخشد و هم‌زمان رابطه میان فضاهای داخلی و فرم بیرونی را آشکار می‌کند. نقطه آغاز طراحی، سازمان‌دهی پلان واحدهای مسکونی است. الگوی صلیبی‌شکل، هندسه پایه هر طبقه را شکل می‌دهد و آرایشی مشخص میان فضاهای خصوصی، عرصه‌های زندگی خانوادگی و هسته‌های دسترسی عمودی برقرار می‌کند. این الگو، پلان را از یک چیدمان تکرارشونده متعارف فراتر می‌برد و به نظامی فضایی تبدیل می‌کند که در آن، موقعیت هر فضا در شکل‌گیری کلیت معماری ساختمان نقش دارد.
هر طبقه شامل دو واحد سه‌خوابه است. اتاق‌های خواب در چهار گوشه بیرونی الگوی صلیبی قرار گرفته‌اند و فضاهای مرکزی به نشیمن و فعالیت‌های مشترک زندگی روزمره اختصاص دارند. این سازمان‌دهی، فضاهای اصلی زندگی را در کنار یکدیگر قرار می‌دهد و در عین حال، عملکردهای خصوصی‌تر را به پیرامون پلان منتقل می‌کند. به این ترتیب، میان زندگی جمعی خانواده و خلوت فردی تمایزی روشن شکل می‌گیرد؛ تمایزی که از هندسه پلان به‌عنوان ابزار اصلی سازمان‌دهی فضایی بهره می‌برد. سیستم دسترسی ساختمان نیز در همین آرایش هندسی ادغام شده است. دو هسته دسترسی عمودی در دو سوی مقابل الگوی صلیبی قرار گرفته‌اند تا الزامات دسترسی و خروج اضطراری را تأمین کنند. علاوه بر آسانسور اصلی، یک آسانسور خدماتی نیز برای پاسخ‌گویی به نیازهای عملکردی ساختمان در نظر گرفته شده است. هماهنگی میان مسیرهای دسترسی و هندسه پایه پلان، امکان استفاده مؤثرتر از سطح موجود را فراهم می‌کند و به حفظ رابطه موردنظر میان فضاهای خصوصی و مشترک کمک می‌کند.
در دو سوی دیگر، بالکن‌های وسیع و پیش‌آمده، فضای داخلی واحدها را به بیرون گسترش می‌دهند. این فضاهای نیمه‌باز که مستقیماً از آشپزخانه و نشیمن قابل دسترسی هستند، به بخشی از زندگی روزمره ساکنان تبدیل می‌شوند، نه عنصری فرعی در ترکیب نما. پیش‌آمدگی بالکن‌ها به نما عمق و تنوع می‌بخشد و جرم عمودی ساختمان را به توالی‌ای از عناصر معماری متمایز تبدیل می‌کند. رنگ فیروزه‌ای در ایجاد تضاد با پوسته سفید ساختمان نقشی هدفمند دارد. این رنگ که در بالکن‌ها و بخش‌هایی از عناصر عمودی نما متمرکز شده، به‌صورت عنصری تکرارشونده، طبقات مجزا را در قالب ترکیبی منسجم به یکدیگر پیوند می‌دهد. فیروزه‌ای در اینجا صرفاً یک تأکید تزئینی نیست؛ بلکه فضاهای بیرون‌زده و نیمه‌باز را مشخص می‌کند و ارتباط میان عملکرد داخلی و بیان بیرونی ساختمان را تقویت می‌سازد. به این ترتیب، نما از طریق تعامل رنگ، عمق و تکرار، بخشی از سازمان‌دهی فضایی بنا را بازنمایی می‌کند.
یکی از شرایط تعیین‌کننده پروژه، تکمیل طراحی سازه پیش از ارجاع پروژه به تیم معماری بود. در نتیجه، امکان ایجاد تغییرات اساسی در سیستم سازه‌ای موجود محدود بود. فرآیند طراحی بر این اساس شکل گرفت که چگونه می‌توان در چارچوب ساختاری تثبیت‌شده، سازمان‌دهی فضایی دقیق‌تری ایجاد کرد و بدون تغییر بنیادین سازه، هویت معماری ساختمان را توسعه داد. این محدودیت به یکی از عوامل شکل‌دهنده رویکرد طراحی تبدیل شد. پلان صلیبی، نحوه توزیع عملکردهای مسکونی و بالکن‌های وسیع در کنار یکدیگر قرار گرفتند تا ظرفیت فضایی بیشتری از منطق سازه‌ای موجود استخراج شود. پروژه از طریق هماهنگی میان پلان، نما و رنگ می‌کوشد از تکرار متعارف ساختمان‌های مسکونی چندطبقه فراتر رود و به معماری‌ای دست یابد که هویت آن، به همان اندازه که در ظاهر بیرونی شکل می‌گیرد، از سازمان‌دهی زندگی روزمره نیز تأثیر می‌پذیرد.
