زردبند

شرایط توپوگرافی سایت، عامل اصلی شکل‌گیری پروژه بوده است. شیب زمین، به جای یک مانع، به ابزار سازماندهی فضایی تبدیل شده و امکان ایجاد لایه‌های مختلف زندگی را فراهم کرده است. ورودی مجموعه از بالاترین تراز سایت و از طریق یک پل شکل می‌گیرد؛ مسیری که کاربران را از سطح خیابان به درون ساختمان هدایت می‌کند و مواجهه با بنا را به تجربه‌ای تدریجی میان زمین، ارتفاع و چشم‌انداز تبدیل می‌کند. ایده اصلی پروژه بر ایجاد کیفیت‌های یک ویلای مستقل در یک ساختار چندواحدی استوار است. هر واحد دارای سازمان فضایی و شخصیت مستقل خود است و با فضاهای باز اختصاصی، ارتباط مستقیم‌تری با زمین برقرار می‌کند. حیاط‌های اختصاصی هر واحد بر اساس تراز طبیعی زمین شکل گرفته‌اند. این فضاها ضمن ایجاد حریم خصوصی، به واسطه ارتباط میان ترازها، امکان تعامل و پیوستگی فضایی میان بخش‌های مختلف مجموعه را حفظ می‌کنند.

فرم بنا از تعامل میان شیب زمین و نیاز به استقلال واحدها شکل گرفته است. حجم‌های عمودی و کنسول‌های ایجادشده، علاوه بر کاهش سطح اشغال، امکان توسعه فضاهای داخلی در ارتفاع را فراهم می‌کنند. واحدها با ارتفاع دوبرابر (Double Height) طراحی شده‌اند تا کیفیت فضایی خانه‌های ویلایی را در مقیاس آپارتمانی بازآفرینی کنند. ارتفاع داخلی، نورگیری گسترده و ارتباط مستقیم با فضای باز، تجربه سکونت را از یک واحد آپارتمانی متعارف جدا می‌کند. سازماندهی عمودی پروژه با سازه فلزی و شبکه فضایی انعطاف‌پذیر همراه شده است و اجازه می‌دهد هر واحد هویت فضایی مستقل خود را حفظ کند. ورود به پروژه از بالا و حرکت میان پل‌ها، حیاط‌ها و ترازهای مختلف، باعث می‌شود ساختمان نه به عنوان یک حجم ثابت، بلکه به عنوان مسیری در امتداد زمین تجربه شود.

هر واحد از یک سو استقلال و خلوت یک خانه خصوصی را دارد و از سوی دیگر در ارتباط با مجموعه و فضای طبیعی اطراف باقی می‌ماند. این رابطه میان جدایی و ارتباط، یکی از ویژگی‌های اصلی فضایی پروژه است. ویلاآپارتمان زردبند تلاش می‌کند بدون گسترش افقی و اشغال بیشتر زمین، کیفیت‌های فضایی یک ویلای مستقل را در قالب چهار واحد مسکونی فراهم کند. پروژه با تبدیل شیب، حیاط و اختلاف تراز به عناصر اصلی طراحی، الگویی برای سکونت متراکم اما نزدیک به تجربه خانه ویلایی ارائه می‌دهد.