زیساید

ارتفاع ساختمان امکان ایجاد دیدهای باز و گسترده به سمت دریا و دشت را برای واحدهای مختلف فراهم می‌کند. به این ترتیب، بخش مهمی از تجربه پروژه در ارتفاع شکل می‌گیرد و هر واحد ارتباط مستقیمی با منظر پیرامون پیدا می‌کند. عنصر اصلی این سازمان‌دهی، تراس‌های دبل‌هیت هستند که در امتداد واحدهای مسکونی قرار گرفته‌اند. این تراس‌ها به‌عنوان فضای میانی میان خانه و محیط بیرون عمل می‌کنند و هم‌زمان نقش نشیمن، فضای پذیرایی، فضای سبز و سایه‌انداز را بر عهده دارند. عمق و ارتفاع این فضاها باعث می‌شود که منظر تنها از طریق پنجره دیده نشود، بلکه بخشی از فضای زندگی روزمره واحدها باشد.

هر واحد دارای یک فضای نیمه‌باز خصوصی است که ارتباط مستقیم‌تری با طبیعت و هوای بیرون ایجاد می‌کند، در حالی که سازمان‌دهی تراس‌ها در امتداد عمودی ساختمان، تصویری مشترک از زندگی در بنا شکل می‌دهد. تفاوت در میزان پر و خالی تراس‌ها و حضور فضای سبز، نمای ساختمان را از یک سطح ثابت و یکنواخت فاصله داده و آن را به مجموعه‌ای از فضاهای باز و بسته تبدیل می‌کند که در طول ساختمان تغییر می‌کنند. این سازمان‌دهی در عین حفظ استقلال واحدهای مسکونی، ارتباط بصری و فضایی میان طبقات ایجاد می‌کند. تراس‌ها به جای آنکه صرفاً عناصر الحاقی به آپارتمان‌ها باشند، بخشی از ساختار عمودی پروژه هستند و رابطه‌ای میان خانه‌های مختلف شکل می‌دهند. به این ترتیب، ساختمان از مجموعه‌ای از واحدهای مستقل فراتر می‌رود و فضاهای خصوصی را در قالب یک تجربه عمودی مشترک به یکدیگر متصل می‌کند.

فضاهای عمومی ساختمان نیز در ادامه همین رویکرد سازمان یافته‌اند. لابی دبل‌هیت در دو طبقه شکل گرفته و ورود به ساختمان را به بخشی از تجربه فضایی پروژه تبدیل می‌کند. دید به دریای خزر از نیم‌طبقه، ارتباط میان ارتفاع ساختمان و منظر را از همان ابتدای ورود آشکار می‌کند و لابی را از یک فضای صرفاً عملکردی به بخشی از مسیر تجربه زی‌ساید تبدیل می‌کند. در بالاترین بخش ساختمان، استخر بی‌نهایت رابطه میان معماری و منظر را ادامه می‌دهد. قرارگیری سطح آب در امتداد افق، امکان شکل‌گیری یک دید پیوسته میان استخر، آسمان و دریای خزر را فراهم می‌کند. فضاهای تفریحی بام نیز در امتداد همین تجربه شکل گرفته‌اند و امکان مکث، تماشا و حضور در فضای باز را فراهم می‌کنند. در نتیجه، امکانات پروژه به فضاهایی مستقل از معماری تبدیل نشده‌اند؛ بلکه هر یک بخشی از رابطه میان سکونت، طبیعت و منظر هستند. از فضای نیمه‌باز واحدها تا لابی، تراس‌ها و استخر بام، مسیر حرکت در ساختمان به تدریج ارتباط ساکنان با محیط پیرامون را گسترش می‌دهد.

زی‌ساید در مقیاس شهری نیز حضور مشخصی دارد. قرارگیری پروژه در مجاورت محور کمربندی شمالی و در مسیر میان محمودآباد و ایزدشهر، در کنار ارتفاع و سازمان‌دهی متفاوت حجم، به ساختمان حضوری قابل تشخیص در منظر اطراف می‌دهد. در فاصله دور، حجم کلی ساختمان به‌عنوان یک نشانه خوانده می‌شود؛ در حالی که در مقیاس نزدیک، تراس‌های سبز، بازشوها و فضاهای نیمه‌باز، جزئیات تجربه آن را شکل می‌دهند. زی‌ساید در نهایت تلاش می‌کند تعریف آپارتمان را از یک واحد خصوصی درون یک ساختمان مرتفع فراتر ببرد. تراس‌های دبل‌هیت، فضاهای نیمه‌باز، لابی مشترک و فضاهای تفریحی بام، مجموعه‌ای پیوسته از فضاهای خصوصی و عمومی ایجاد می‌کنند که زندگی در ساختمان را با منظر و طبیعت اطراف پیوند می‌دهد.